مقاومت انسولین؛ چرا حتی افراد لاغر هم ممکن است به آن مبتلا شوند؟

بسیاری از افراد تصور می‌کنند مقاومت انسولین فقط در افراد چاق دیده می‌شود، اما این تصور کاملاً درست نیست. امروزه پزشکان با افراد زیادی روبه‌رو می‌شوند که وزن طبیعی دارند، اما آزمایش‌ها نشان می‌دهد بدن آن‌ها نسبت به انسولین پاسخ مناسبی نمی‌دهد.

مقاومت انسولین زمانی اتفاق می‌افتد که سلول‌های بدن نسبت به انسولین حساسیت کمتری پیدا می‌کنند و در نتیجه، پانکراس مجبور می‌شود انسولین بیشتری ترشح کند تا قند خون را کنترل کند. اگر این روند ادامه پیدا کند، احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲، کبد چرب و بیماری‌های قلبی افزایش می‌یابد.

یکی از دلایل این وضعیت، چربی احشایی است. ممکن است فرد از نظر ظاهری لاغر باشد، اما چربی زیادی در اطراف اندام‌های داخلی خود داشته باشد. کمبود توده عضلانی، فعالیت بدنی پایین، خواب ناکافی، استرس مزمن و سابقه خانوادگی نیز می‌توانند در ایجاد مقاومت انسولین نقش داشته باشند.

خبر خوب این است که مقاومت انسولین در بسیاری از موارد قابل بهبود است. تمرینات قدرتی، فعالیت هوازی منظم، کاهش مصرف قندهای ساده، افزایش مصرف فیبر و خواب کافی از مؤثرترین راهکارها برای افزایش حساسیت بدن به انسولین هستند.

به همین دلیل، تنها نگاه کردن به وزن یا شاخص توده بدنی (BMI) کافی نیست. سلامت متابولیک بسیار مهم‌تر از عددی است که روی ترازو می‌بینید.

رفرنس‌ها

* Diabetes Care.

* American Diabetes Association.

* Nature Reviews Endocrinology.

* The Lancet Diabetes & Endocrinology.